นิยายเรื่องสั้น เรื่อง " ทางที่ไม่ถอย "
เสียงลมเย็นยามเช้าพัดกระทบใบหน้าของ “ขิม” หญิงสาววัยยี่สิบหกปี ผู้กำลังเดินลุยขึ้นเขาสูงเพียงลำพัง เสียงหอบเหนื่อยประสานกับจังหวะเท้าที่เหยียบหินและดินแห้ง เธอไม่ได้มาเที่ยว ไม่ได้มาผจญภัย แต่เธอกำลังหนี… หนีจากความรู้สึกพ่ายแพ้ หนีจากโลกที่ดูเหมือนจะไม่เหลือพื้นที่ให้คนอย่างเธอ
ขิมเคยเป็นนักออกแบบไฟแรงในบริษัทดัง เธอเคยมีความฝัน เคยวางแผนจะเปิดสตูดิโอของตัวเอง แต่หลังจากที่โครงการใหญ่ที่เธอทุ่มทั้งหัวใจถูกปัดตกโดยไม่มีเหตุผล และหัวหน้าก็เลือกสนับสนุนคนอื่น เธอเริ่มรู้สึกเหมือนไม่มีใครเห็นคุณค่าเธออีกต่อไป
วันนั้น เธอเก็บกระเป๋าออกจากห้องเช่า ลางานไม่มีกำหนด หยิบสมุดสเก็ตช์เก่า และออกเดินทางโดยไม่มีจุดหมาย…จนมาถึงหมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขา
ที่นั่นไม่มีสัญญาณมือถือ ไม่มีไวไฟ ไม่มีเสียงแจ้งเตือน แต่มีเสียงน้ำตกไกลๆ เสียงนกร้อง และเสียงความคิดของตัวเองที่ชัดขึ้นเรื่อยๆ
คืนแรกที่นั่งคนเดียวใต้แสงดาว เธอร้องไห้…
ไม่ใช่แค่เพราะความผิดหวัง แต่เพราะเธอรู้แล้วว่า เธอเริ่มเชื่อตามคนอื่น — ว่าเธอไม่เก่งพอ ว่าเธอฝันสูงเกินไป ว่าเธออาจจะล้มเหลวจริงๆ
แต่ในเช้าวันต่อมา เธอเลือกจะลุกขึ้น
เธอใส่รองเท้าผ้าใบคู่เก่า คาดเป้หลังที่มีเพียงน้ำ ขนม และสมุดเล่มเดิม แล้วเริ่มเดินขึ้นเขา — เขาที่ชาวบ้านบอกว่าขึ้นยาก และไม่มีอะไรบนยอด
แต่ขิมเดิน…ทีละก้าว
หอบเหนื่อย บ่นพึมพำในใจ
แต่ก็ยังเดิน
ขณะที่เหงื่อไหลผ่านแก้ม และขาเริ่มอ่อนแรง เธอกลับนึกถึงวันแรกที่เข้าทำงาน วันแรกที่นำเสนอโปรเจกต์ใหญ่ และวันแรกที่มีคนบอกว่า “เธอทำได้”
ความรู้สึกนั้นไม่เคยหายไป…เธอแค่ลืมมันไปชั่วคราว
เมื่อถึงยอดเขา เธอไม่เจอวิวตระการตาแบบโปสเตอร์ ไม่เจอทะเลหมอกหนาทึบ แต่เธอเจอลมหายใจของตัวเอง — ที่ยังมีอยู่แม้เหนื่อยที่สุด
เธอนั่งลง เปิดสมุดสเก็ตช์ เขียนบรรทึกง่ายๆ:
“วันนี้ ฉันยังไม่ถอย
ไม่ได้เพราะชนะใคร
แต่เพราะฉันยังเชื่อตัวเอง
และนั่นก็พอแล้ว”
หลายเดือนผ่านไป ขิมกลับเข้ากรุงเทพฯ พร้อมดวงตาที่เปลี่ยนไป
เธอไม่ได้กลับไปบริษัทเดิม แต่เธอกลับมาด้วยแผนของตัวเอง
เธอเปิดเพจวาดภาพเล่าเรื่อง เธอแชร์การเดินทาง ความล้มเหลว และการไม่ยอมถอยในทุกวัน
คนติดตามเธอไม่ได้เยอะในตอนแรก
แต่ทุกโพสต์ของเธอ คือการเขียนถึงหัวใจของคนที่เคยล้ม — และนั่นทำให้พวกเขาเริ่มลุกขึ้น
